*~:..Boo-burry..:~*

อูย~~~!!!ที่นี่มีเห็ดขึ้นค่ะคุณผู้โชมมม ==~     มันเป็นขั้นกว่าของหยากไย่55+

 ในที่สุดดั๊นก็มีโอกาสมาปัดกวาดเช็ดถูที่นี่สักหน่อย  กับความภาคภูมิใจที่ได้ข้ามน้ำข้ามทะเลไปหาผู้ชายที่โหยหานับแรมปี   หญิงไทยใจกล้า  หน้าด้าน  ทรัพย์จางเยี่ยงกรูทำด๊ายยยยยฮ่ะพี่น้อง

ทริปนี้สนุกมากกกกกกกก  อาจเพราะว่าได้ตัดสินใจด้วยตัวเองตลอดทริป หลงทางโทษตัวเองไม่โทษใคร  ค่ำไหนหลงนั่นของจริง ต่างจากที่ผ่านๆมาที่เคยมีเพื่อนร่วมทางที่ขัดคอ  พาลหงุดหงิดตลอดทาง  เลือกคู่หูผิดคิดจนตัวตายจริงๆนะคะคุณผู้ชม

 ทริปนี้มีเพื่อนไปด้วยแต่ไม่ต่างกะไปคนเดียว  เพราะศิลปินย่อมมีหนทางของตัวเอง (แหวะ) 

เพื่อนมันชอบแนวศิลปะ  วันๆมันก็ไปดูพวกพิพิธภัณฑ์  งานอาร์ทๆทั้งแบบโบราณร่วมสมัยอะไรของมันนั่น  ส่วนอิชั้นชอบแนวดูผู้ชายตามถนน!?55+  เราเลยตัดสินใจจะแยกทางกันเดินนับแต่นั้น  โดยมิได้โกรธเคืองกัน  หากมีสิ่งไหนใจตรงกันเราถึงจะกลับมาร่วมทางกันอีกครั้ง   กระทั่งขาไปกะขากลับมันยังไม่ยอมนั่งเครื่องบินลำเดียวกันเลยค่ะพี่น้อง~~!!!  นี่มันเรียกว่าไปด้วยกันจริงเราะ ==;

เผชิญหน้ากับอาจุมม่า+แขก

ไหนๆจะไปเกาหลีทั้งที  เราต้องทิ้งความเป็นไทยให้ได้กล่าวขวัญกันสักเล็กน้อย

มันเช็คอินเป็นคนสุดท้ายค่ะพี่น้อง==;  สายมากๆ  อีคนเช็คอินแม่งก็ด่าซะประหนึ่งกรูเป็นผู้ก่อการร้าย  จุดนี้เข้าใจนะฮ่ะ  เพราะไหนต้องผ่านตม.ตรวจอีก   แต่ด่ากรูมิเหลือดีเล้ยยยย

เช็คอินเสร็จ  วิ่ง4x100จะไปขึ้นเครื่องฮ่ะ   อยากมีชื่อก้องไกลเป็นเกียติแก่วงศ์ตระกูลก็ลองทำดูสักครั้งนะฮ๊า

เรียกขึ้นเครื่องครั้งสุดท้าย  ชื่อ นามสกุลถูกต้องแป๊ะ  พร้อมทั้งระบุที่นั่นกันหลง  ดีจริงๆสายการบินนี้ 555+(ความละอายมันไม่มีเลย)

ระหว่างทางค่ะคุณผู้ชม  ที่นั่งเดี๊ยนจะอยู่แถวกลางที่เป็นที่นั่ง4เบาะ   มันว่าง2เบาะค่ะ  เลยตัดสินใจนั่งริมสุด  เพราะอีกริมนึงคือชายแขกหน้าตาไม่เป็นมิตร  มองกรูประหนึ่งเจอเพื่อนร่วมชาติ ==;  ซ้ายมือที่เป็นเบาะ2ที่ริมหน้าต่าง  คือเหล่าอาจุมม่าที่ตื่นตระหนกตลอดทาง   ตกดึกเท่านั้นล่ะฮา~~!!!

ทั้งแขก  พี่เกา  กระโดดข้ามหัวกรูไปมา  แย่งกันมานั่งเบาะว่างตรงกลาง  บางคนแมร่งเอาเข็มขัดออกไม่เป็น  ปรับเบาะไม่ได้มั่ง เครื่องยังไม่ทันขึ้นดีอาจุมม่าก็นัดกันปวดฉี่  ร้อนถึงแอร์ที่ต้องเสี่ยงชีวิตมารัดเข็มขัดให้อีก  เสียงโทรศัพท์ดังร่วม5นาทีไม่มีใครรับสาย  แมร่ง~~!! ถ้าเครื่องบินเสียศูนย์เพราะมึงนะ  กรูจะหลอนถึงเครือญาติเลย  สนุกกันมากม้อย~~!!!  ให้กรูนอนเฮ้อ~~!!!  กรูเมายาแก้เมารถอีกที  เห็นใจกรูเฮ้อ~~!!!!!!!!!!

ปล.ขอบคุณพี่ที่เป็นแอร์คนไทยแห่งโคเรี่ยนแอร์นะฮ๊า~~!!ช่วยเหลือดั๊นเวลาเมายา  พูดภาษาอังกฤษยามเมายานี่สมองไม่รับจริงๆนะคะพี่น้อง  ต้องว่าวกันแบบไทยๆอย่างเดียว

เผชิญหน้ากับตม.

บางครั้งความสวยที่มีแต่แม่เท่านั้นที่บอกเรา  ก็มิอาจจะช่วยคุณได้ เพราะคนอื่นอาจไม่เห็นด้วยกะแม่ ==;

เค้าถามว่า  มาคนเดียวเหรอ  พักที่ไหน  ครั้งแรกชิมิ  ไปๆมาๆมันเตรียมปิดสมุดพาสปอร์ตพาตูเข้าห้องเย็นแระ  อิชั้นจึงควักไม้ตายออกมา .....

นามบัตรทำมือ   ทำเองก็ได้ง่ายจัง  5555+   จั่วหัวเป็นบริษัทที่แกใช้เปิดโฆษณาสนามบินแกให้ผู้โดยสารดูอยู่แหละ  กรั่กๆ   เมื่อเห็นดังนั้นก็ปั่มปั๊มโลด  แค่เนี๊ยะ~~!!  ตูยังไม่ได้เต้น Eusha ให้ดูเลยนะเว้ย  จุดนี้แอบเคือง

(ยายมิได้แฮปโลโก้เค้ามาเน้อ  กรุณาอย่าทำตามโดยคิดไปเอง  ดั๊นทำงานอยู่ที่บริษัทดังกล่าวจริงๆเน้อ)

เผชิญหน้ากับไอ่บ้า

ออกมาด้วยความมั่นใจ  เพราะเจ้านายรับปากว่าจะมีเพื่อนเจ้านายที่เกาหลีมารับที่สนามบินแน่นอนมิต้องห่วง

ตูรอมาครึ่งชั่วโมงแระ  ไม่มีไผเลย  ป้ายที่มีชื่อตูก็ไม่มี  เวร~~!!  และแล้วสายตาก็ไปประสานกับชายเกาหลีวัยกลางคนผู้หนึ่ง  จ้องมองตูตลอดเวลา  ด้วยความฉลาดของเราเองคิดว่าไอ่นี่แน่เพื่อนเจ้านายเรา  อีนี่รีบแถหน้าเข้าไปเลย  "โทษนะคะใช่คนที่จะมารับฉันใช่มั๊ยคะ"  นี่กูก็ช่างคิดคำถามฉลาดๆ  เค้ารู้เราะว่าแกคือไผ==;

ยายคิดได้ดังนั้นจึงยื่นนามบัตรที่มีชื่อของเพื่อนเจ้านายออกมา  ถามว่าชื่อนี้รึเปล่า  เค้าก็ผยักหน้า  แล้วก็ทำท่ากดโทรศัพท์  ไอ่เราก็รีบพ่นประกิดใส่   มันไม่ตอบสักคำไปๆมาๆ  อ้าว!! ไอ่นี่ยังไงกันแน่  สักพักมันเดินไปเดินมา แล้วคว้านามบัตรเราไปกดเบอร์เฉยเลย   ไอ่เราก็นึกว่าเออสงสัยจะไม่ใช่  แต่จะช่วยโทรหาให้ไรงี้ ไอ่เราบอกว่าขอคุยเองได้มั๊ย  มันไม่ให้  ไม่พูด  มันช่วยเราเราะ!? ป๊าววววว  มันคุยเหี้ยไรไม่รู้นานเชียะ  แล้วก็คืนบัตรให้พร้อมทั้งชี้ไปที่ตู้โทรศัพท์ 

ไอ่บ้า~~!!  อะไรของมึง  ชี้ที่ตู้ให้กรูโทรเองซะก็สิ้นเรื่อง  ให้กูรอมึงคุยโทรศัพท์กะผีบ้าที่ไหนไม่รู้ตั้งนาน 

และแล้วก็รู้สึกตัวได้ว่าเจอคนไม่เต็ม  ดั๊นจึงรีบสะบัดก้นเดินจากมันในทันใด

ชีวิตเรามันมีลงมันก็ต้องมีขึ้นค่ะคุณผู้ชม  ในที่สุดดั๊นก็เจอคนดีศรีอินชอนในที่สุด  โฮ~~!!น้ำตาหลั่งริน

เผชิญหน้ากับพนักงานร้านสะดวกซื้อ

 "โทษนะฮ๊า~~!!มีบัตรโทรศัพท์ภายในประเทศม๊ายยย  ดั๊นจะโทรหาผู้ชาย" 

พนักงานก็หยิบแคทตาล๊อคเล่มใหญ่มาเลยฮ่าพี่น้อง  ( เน้นว่ามันคิดแคทตาล๊อคจริงๆ)  แล้วก็ชี้ให้เลือกตามใจชอบ  พนักงานชายผู้นั้นเปิดหลายหน้าทีเดียวเชียว  แต่อินังชะนีศรีสยามผู้นี้ไม่ยอมเลือกสักที  เค้าเลยหยิบลายจระเข้น้อยท่ามกลางหนองน้ำมาให้1ใบราคาหมื่นวอน   (มันช่างเลือกลายให้กรูจริงเชียว)

อีชะนีจากสยามประเทศส่ายหัวค่ะพี่น้อง  มันจะโทรแค่ครั้ง-2ครั้งเต็มที่ " มีแบบ50บาทบ้านเดี๊ยนมั๊ยฮ๊า!? "มันต่อรองราวกะซื้อผัก

พนักงานชายผู้นั้นบอกรอแป๊บนะ   และแล้วฮีก็ควัก!!!  ล้วง!!!  เหรียญ500วอน  ออกมา  บอกว่าจ่ายให้แล้วกัน

"เหลือแค่ 9500นะครับ  ตู้อยู่ตรงโน้น  ถ้ากดเบอร์ไม่ได้บอกผมนะ  โอเค๊" ^^

พ่อคุณค๊า~~~!!  ดั๊นอยากเจอแบบนี้ที่ตลาดสดที่บ้านจริงๆ  โฮ~~!! T^T  จะไปอุดหนุนทุกวันเลย

สุดท้ายกระทาชายที่สัญญาว่าจะมารับเดี๊ยนก็ไม่มา บอกว่างานยุ่ง  โอเช~!!  ดั๊นไม่โกรธนะฮ๊า  เพราะทริปนี้มิอยากพึ่งใครมาก    แต่กูจะจำไว้  ชริ =..="

 เผชิญหน้ากะลุงจัดคิวรถบัส

 ทริปนี้มีแต่คนที่อิชั้นอยากรำลึกถึงจริงๆ

หลังจากที่ต้องเข้าเมืองด้วยลำแข้งตัวเองแล้ว  ยายก็ไปซื้อตั๋วรถบัสสาย602  ไปยังเกสต์เฮาส์

ตอนออกไปรอรถอีนี่ก็เข้าช่องผิดอีกแระ  ลุงที่คอยดูแลความเรียบร้อยก็เดินมาหาด้วยความเสน่ห์หา  "หนูไปสายไหนเจ้า"

"602 เด้อค่ะลุง" พร้อมส่งประกายสายตาแห่งความโง่ให้ลุงไป2ที

ลุงบอกล๊อกนี้อีหล้าเอ๊ย~~!!    พร้อมทั้งช่วยลากกระเป๋าที่มันพกมาราวกะจะหนีตามผู้ชายมาอยู่สักครึ่งปีได้ แถมลุงยังบอกว่า"หนาวไหมอีหล้า  ถูมือแบบนี้สิ  "

อีหล้างงมาก  ลุงรู้ได้ไงว่ามันหนาว  นี่ชิวๆเลยนะลุ้ง~~!!!!  ดอยอินธนนท์กระโปรงสั้นตอนหน้าหนาวดั๊นขึ้นมาแว้วว 

สักพักอีหล้าหันหลังไปดูประชาชนชาวเกาที่ยืนอยู่หลังเดี๊ยนหลายคนนุ่งน้อยห่มน้อย  บางด้วยจ๊อดดด  ต่างกะกรูที่ใส่3ชั้น  ปากเขียวสั่นเพิ้มตลอดเวลา  น่าอนาถแต่ผู้พบเห็นยิ่งนัก ==;

 เล่ามาซะยืดยาว  มันยังไม่เข้าเมืองเลยฮ่ะพี่น้อง 5555+  ไว้มาต่อคราวหน้า

นี่เป็นเครื่องยืนยันว่าทุกเม็ดเดี๊ยนประทับใจจริงๆ ^___^~